Yvette Kooij

De laatste dagen op Agape!

Sat, 10 May 08 08:41:34 +0200

De laatste dagen op Agape;
Het is druk, meer chaos dan normaal: sinds maandag is het vakantie. De kinderen hebben 3 weken vrij en dus ziet het Agape-leven er iets anders uit dan de afgelopen weken. Een aantal van hen, die nog familieleden hebben, gingen naar huis. Een groot deel bleef op Agape en daar hebben we een aantal activiteiten voor georganiseerd.

Dinsdagochtend was er een Paaslunch, in plaats van pap wat de eten kinderen normaal eten waren er allemaal lekkere dingen; broodjes, muffins, eieren etc.. De kinderen zaten voor de verandering allemaal aan een tafel! Het was super gezellig en de kinderen hebben gesmikkeld!
Na afloop zijn we met een groepje jongens wezen paintballen, ze vonden het geweldig! Nu, na 4 weken hebben ze het er nog over!!

Vrijdag was een dag van uiterste; ‘s Morgens naar Dreamcentre en ‘s avonds een talentshow!
Dreamcentre is een soort van ziekenhuis voor aids-patienten. Het lijkt een beetje op een hospice. Vijftig procent van de patienten die daar komt overlijd en de overige patiënten gaan naar huis. Soms om thuis te overlijden, soms om daarna voor een tweede of derde keer weer opgenomen te worden. De gemiddelde leeftijd van de patiënten ligt tussen de 25 en 40 jaar. Leeftijdsgenoten dus en dat was op bepaalde momenten best confronterend. Op dat moment waren er 90 patienten in de kliniek, met een totale capaciteit van 120. Die dag kregen we van de directeur een rondleiding en een uitleg over het Dreamcentre. Ook mochten we langs de patientenkamers om de patienten te ontmoeten. Wat je dan allemaal ziet is zo moeilijk te beschrijven, mensen aan het eind van hun leven in de meeste slechtste staat!! Je weet wat aids voor afschuwelijke ziekte is maar als je het dan zo met eigen ogen ziet.. -slik-
Toch blijven de patienten genieten van een praatje, de krant voor lezen of een ommetje..

Weinig tijd om dit allemaal te verwerken want bij terugkomst op Agape moesten we ons gelijk storten op de voorbereidingen van de talentshow!
De kinderen zijn al dagen aan het oefenen, dus het belooft een mooie avond te worden!
Ook wij hebben ons laten overhalen om een act te doen., het word een dansje op Grease Lightning!
Met ons beruchte auto rijden we naar binnen en beginnen te dansen! We hebben een totale metamorfose ondergaan, haren getoupeerd, dikke lage make-up en een geweldige outfit!!
Ik geloof niet dat ik de kinderen ooit zo hard heb zien lachen… Iedereen danst mee en dat is een startsein voor een geweldige avond!
Wat kunnen de kinderen goed zingen en dansen, zelfs de allerjongsten hebben een beter ritmegevoel dan een gemiddelde Nederlander!
Als afsluiting van de avond zingen alle kinderen een fantastische lied voor ons, met een brok in mijn keel neem ik afscheid van iedereen … al deze mooie herinneringen van 50 fantastische kinderen zijn te groot om in mijn packpack te passen, maar een plaatsje in mijn hart heeft het!!

Ik wil bij deze dan ook iedereen bedanken die een bijdrage heeft geleverd aan deze fantastische tijd!!
Van het geld wat is opgehaald is er voor een boiler gezorgd, dit betekend dus stromend water voor in de nieuwe huisjes! Ook zijn de containers opgeknapt, is er een bibliotheek gekomen en zijn er diverse leuke uitstapjes met de kinderen gedaan! Bedankt!!

Ik besef me dat ik al weer over de helft van onze reis ben! Ik hoop stiekem dat de komende maanden minder snel gaan als de vorige…
Voorlopig heb ik het hier nog zo naar mijn zin, ik ben dan ook blij dat ik mijn visum heb kunnen verlengen, en de komende maanden het land nog niet uit moet!
Na deze fantastisch mooie tijd gaan we nu onze reis vervolgen richting Lesotho! De verhalen hiervan zullen weer te vinden zijn op www.yvencha.waarbenjij.nu!!

Een hele dikke kus vanuit Zuid-Afrika!

NB. Foto's op
http://picasaweb.google.com/yvencha

Juffie, schilder, van alles wat!

Mon, 31 Mar 08 14:45:08 +0200

Mijn vorige weblog is op een of andere manier verwijderd.. staat er nu nog een keer op maar alle reacties zijn verwijder, sorry!
Afgelopen week weer een drukke maar super leuke week gehad! ‘s Morgens de crèche, ’s middags de huiswerkklas en tussen door nog zwemles geven, container opknappen en de aunties helpen met de huishoudelijk taken! Ik vind het allemaal super leuk om te doen en voel me hier echt op mijn plek… krijg ook een erg vreemd gevoel bij het idee dat ik hier binnenkort weer weg ga…

Ondanks alle mooie momenten en hulp die ik hier kan geven, beleef ik af en toe ook heel wat lastige situaties of momenten.. Vooral het verschil in normen en waarden vind ik soms erg moeilijk! Het nakomen van afspraken bijvoorbeeld, als je hier hebt afgesproken om 10.00u is het niet raar als de mensen met wie je hebt afgesproken pas om 11.00u komen of als het een beetje tegenzit helemaal niet! Ook de mentaliteit als-het-vandaag-niet-komt-dan-komt-het-morgen-wel is soms erg lastig, soms wil ik zoveel meer doen en heb dan ook het idee dat er veel meer gedaan kan worden..
Ik besef dat het heel belangrijk is dat je er bent voor de kinderen, hen aandacht en liefde geeft en ik kan ook volop genieten van de kids, maar ik heb soms het idee zou zoveel meer te kunnen doen...

Ook de manier waarop hier soms met de kinderen wordt omgegaan vind ik soms erg moeilijk, zoals met Wandile. Wandile is een jongetje van zes jaar die volgens de mensen hier autistisch is. Hij kan niet praten en vertoont in bepaalde situaties agressief gedrag, krabt en bijt. Hij is best goed te kalmeren en te corrigeren, maar je moet wel weten hoe... Helaas is er weinig structuur voor hem en weten de aunties niet goed hoe ze met hem om moeten gaan. Ze doen echt geweldig werk, maar komen gewoon handen en kennis tekort! Gelukkig gaat hij sinds een paar maanden naar een speciale 24-uursopvang waar hij doordeweeks is, dit wordt ook mede betaalt door het sponsorgeld!

Ondanks de grote verschillen in de waarde en normen hier, blijft het mooi om hier te mogen zijn en zo goed als mogelijk mijn steentje te kunnen bijdragen.
Het verschil zet je ook wel weer heel erg aan het denken en ik leer er dan ook heel veel van, zoals in het hier en nu zijn en het waarderen en genieten van de kleine dingen!!

De container begint er trouwens steeds mooier uit te zien! Afgelopen weken alles geschuurd en schoongemaakt, deze week de primer erop gedaan en nu kunnen we gaan beginnen met de echte kleur!! Als dit allemaal klaar is nog even alle ramen laten reparen en de container ziet er weer een stuk beter uit!
Dit is ook medemogelijk gemaakt door het geld wat jullie allemaal hebben gestort, nogmaals bedankt!
Soms kwamen de kinderen spontaan helpen om te verven of te schuren, fantastisch om te zien! Afgelopen zondag waren de oudste jongens gewoon uit zichzelf begonnen met verven, kwamen we ‘s middags even langs was de hele achterkant geverfd!

Afgelopen zaterdag kreeg de dag ineens hele bijzonder wending.. Waren vroeg opgestaan om bij de voetbalwedstrijd van de jongens te gaan kijken, lagen ze bij aankomst allemaal nog in bed en bleek de wedstrijd te zijn afgelast.
Een van de jongens besloot toen maar zijn oma te bezoeken die door de gevolgen van aids ernstig ziek is. Dit was volgens hem niet zo ver…ongeveer 2 uur lopen!! We besloten hem te brengen, het huisje was erg vervallen en lag midden in de bergen. Zijn oma werd ondanks haar slecht staat voor ons uit bed getild en neergezet op een stoel.
Daar sta je dan als 4 blanke in een piepklein huisje met een doodzieke vrouw terwijl je je nog een eens verstaanbaar kan maken in haar taal… -slik-

Aankomende 3 weken is het vakantie voor de kinderen, een aantal van hen die nog familieleden hebben gaat naar huis. Een groot deel blijft op Agape, we zijn dan ook druk bezig om wat leuke activiteiten tijdens de vakantie te organiseren!

Zo, ga maar eens een einde maken aan dit lange bericht. Geloof dat het een beetje een onsamenhangend geheel geworden is, maar goed... jullie zijn weer een beetje op de hoogte van mijn leventje hier! Het weer wordt hier trouwens wel wat kouder, van de week zelfs voor het eerst weer een lange broek gedragen…bah! Al is het met 25 graden ook niet verkeerd vertoeven in de tuin!!
Komend weekend gaan we met alle vrijwilligers en nog een aantal mensen vanuit hier naar een groot festival, een soort Lowlands! Ik ben benieuwd.. hou jullie op de hoogte!

Dikke kus,
Yvette

Update!

Mon, 31 Mar 08 14:39:11 +0200

Inmiddels al weer 3 weken aan het werk op Agape!
Wat wil ik veel vertellen maar wat is het moeilijk om sommige momenten met jullie te delen..
Soms lijkt het allemaal zo onwerkelijk en is het zo moeilijk om te realiseren in wat voor andere wereld ik nu leef…

Afgelopen weken weer heel wat mooie momenten meegemaakt;
Een van die momenten was een bezoek aan de Tree Clinic. Dit is een plek langs de snelweg onder een grote boom waar eens per week een samenkomst is van voornamelijk vrouwen. De meeste van de vrouwen hebben aids of familieleden die overleden zijn aan de gevolgen van aids. Ze komen daar samen om te bidden en te zingen, ook wordt er eten uitgedeeld en zijn er mensen aanwezig om medische hulp te verlenen. Dit omdat de meeste mensen die hier komen erg arm zijn en geen doktersbezoek kunnen betalen!
Sommige mensen lopen wel 2 dagen om bij deze bijeenkomst te kunnen zijn. Door de vele regenval van afgelopen tijd , staan de rivieren nu erg hoog. Tijdens een rit hiernaar toe is een van de kinderen in een rivier verdronken, tijdens deze bijeenkomst werd er special voor hem gebeden!
Deze Clinic is opgezet na het afschaffen van de apartheid. Ook komt er een stukje emancipatie naar boven en wordt er over de rol man-vrouw gesproken. Er wordt benadrukt dat het niet in orde is om als man je vrouw te slaan en dat monogamie in een relatie belangrijk is vooral met de betrekking op de vele aids-problemen hier!
Net als in vele andere situaties werden we ook hier weer als de ‘rijke blanke’ gezien! Door iedereen wordt je bedankt om alleen maar aanwezig te zijn en al het weinige wat ze hebben wordt aan je gegeven, dit voelt erg verkeerd aan!

Na de Tree Clinic hebben we wat andere projecten van Be More bezocht, een van die projecten was Bobbi Bear. Deze organisatie helpt kinderen die verkracht zijn met aangifte en zorgen voor de rechtzaak en opvang!
Ze werken met een teddybeer, waar de kinderen het verhaal op uittekenen, zodat ze hun verhaal niet elke keer hoeven te vertellen. Deze teddybeer gaat mee naar de rechtzaak en wordt ook echt als bewijs gebruikt! Een super mooi project waar ik zeker nog eens terug wil komen!

Ook een kippenvelmomentje was een bezoekje aan een kerk hier. Deze kerk was een klein vervalen huisje midden in de township. Het is moeilijk om uit te leggen wat er door je heen gaat als je tussen vele mensen op zo’n kleine oppervlakte staat die zo ongelooflijk mooi zingen met zoveel liefde, geloof en kracht in hun stem….Een stil gebed kennen ze niet, iedereen riep door elkaar tijdens het bidden en sommigen begonnen zelfs te huilen.
Deze mensen hebben zoveel meegemaakt en door hun geloof blijven ze positief!

“Van Mpumalanga Tot Die Kaap” is een cd van Stef Bos over Afrika, het liedje “Zondag in Soweto” geeft een beetje een idee hoe ik mij voelde in de kerk;
Ik geloof, ik geloof, ik geloof.... weet niet in wat. Maar ik geloof in deze dag... Ik geloof, ik geloof, ik geloof.... weet niet in wie. Maar ik geloof wat ik hier zie!

De afgelopen weken ook erg druk bezig geweest op Agape zelf. We zijn bezig om een aantal short- en long time projecten op te zetten, zoals een homework class en life skills orientation, ook zijn we bezig met het opknappen van een container.
Het is soms erg moeilijk om hier wat op te zetten, vaak beginnen de vrijwilligers hier met van alles maar door onvoldoende overdracht en de andere normen en waarden hier wordt dit na het verlaten van de vrijwilligers niet doorgezet.
Aan ons was het dus om vooral dingen op te starten die ook worden doorgezet als wij weer weg zijn! Een van die dingen was de homework class, de kinderen van Agape zijn erg zwak op school en hebben erg weinig gelegenheid om huiswerk te maken.
Wij zijn nu begonnen met een vast programma na schooltijd waar iedere leeftijdsgroep driekwartier huiswerk begeleiding krijgt. We hebben een soort van lokaaltje ingericht en wat leermaterialen gekocht. Op dit moment staan de mensen van Agape erg achter ons besluit en werken erg goed mee om dit alles mogelijk te maken! Ook de kinderen zijn erg enthousiast en balen er zelfs van als het een keer niet doorgaat!

Over school gesproken, Pamela is op dit moment erg druk bezig met het zoeken naar een andere school vanwege de vele problemen die op dit moment spelen op school (zie mijn vorige weblog).
Ben afgelopen week dan ook met Pamela naar verschillende scholen gegaan om een geschikte school te zoeken voor 30 kinderen! Wat erg moeilijk is, veel scholen hebben plaats tot dat ze horen dat het om 30 weeskinderen gaat…

De kinderen begin ik steeds beter te kennen, al blijft een band opbouwen met deze kinderen blijft erg moeilijk! Elke maand zien ze nieuwe vrijwilligers en elke maand moeten ze weer afscheid nemen..
Er zijn 49 kinderen variërend in de leeftijd van 9 maanden tot 21 jaar. De allerkleinsten zijn erg aanhankelijk en willen het allerliefst de hele dag knuffelen en zingen, de middelste groep vind het heerlijk om spelletjes te spelen en de tieners houden van dansen, muziek en film kijken! De kids hebben allemaal erg ingewikkelde namen, een aantal kan ik inmiddels onthouden, maar het gebeurt regelmatig dat ik de verkeerde naam bij het verkeerde kind roep...
Elke week nemen we wel een groepje kinderen mee naar ‘ons’ huis om wat leuks met ze te doen en ze even wat persoonlijke aandacht te geven; met de oudste jongens hebben we al heerlijk gebarbecued, met de oudste meiden gekookt en film gekeken en met de rest van de kinderen naar de farm geweest, gezwommen en heel wat spelletjes gespeeld! De kinderen genieten hier volop van…

Ik zou nog pagina's kunnen vullen over al mijn ervaringen hier op Agape, om nog maar te zwijgen over de gezellige avondjes en weekenden met de andere vrijwilligers...het is geweldig!!

Ik geniet!!

Liefs!

Sanibona!

Sat, 08 Mar 08 13:19:11 +0100

Inmiddels is er al 1 week voorbij en de tijd vliegt! Druk programma, heel veel nieuwe indrukken en interessante mensen. Er is nauwelijks tijd om alle indrukken te laten bezinken en te realiseren wat het hier zijn echt met me doet.... Maar ik geniet, van elke moment!

Afgelopen week kennis gemaakt met de kids van Agape, de vrijwilligers en een aantal mensen van de organisatie.
De kids op Agape zijn bijzonder. Allemaal hebben ze hun eigen verhaal..Ouders die overleden zijn aan AIDS, seksueel misbruik en familieleden die niet meer voor hen konden zorgen in verband met geldgebrek en grote gezinnen.
Een van de mensen die ik deze week ontmoet heb was een 27-jarige vrouw. Toen zij negen was overleden haar beide ouders en kreeg zij de verantwoordelijkheid over haar 4 (!) broertjes en zusjes. Ze is toen gaan werken om wat geld binnen te krijgen!
Uiteindelijk zijn de broertjes en zusjes naar Agape gegaan en bleef zij werken. Nu met behulp van Agape gaat ze weer naar school! Ze zit bij 13-jarige kinderen in de klas en haar zoontje zit op dezelfde school…
Het mooie van de kinderen is dat ze zo ontzettend in het moment kunnen leven en volop genieten van de aandacht en de activiteiten die je organiseert. Zo anders dan de Nederlandse kinderen, die in mijn ogen dan ontzettend verwend zijn.
En ook ik kan veel van de kids leren, vooral in het hier en nu zijn en het waarderen en genieten van de kleine dingen.

Op Agape zijn ze nu een nieuw weeshuis aan het bouwen (omdat het oude is afgebrand is). De grote communityhall is nu klaar, hier staan schoolbanken, en een televisie.
De kids wonen in drie grote containers. Geen ruimte voor privacy, wat vooral voor de tieners af en toe wel erg moeilijk kan zijn. Huiswerk wordt gemaakt in de communityhall, terwijl andere kinderen staan de zingen en dansen voor de televisie..
Afgelopen week een paar keer geholpen met het huiswerk -slik- wat krijgen deze kinderen slecht onderwijs! De volgende stappen worden al aangeboden terwijl ze de eerste stap nog niet eens kennen! Wanneer ze dan een fout antwoord geven -wat logisch is- worden ze door de leerkracht uitgescholden! Ook komt er dan eens bij dat ze van Agape komen en dus wees zijn, de meeste leerkracht daar op school hebben een hekel aan deze kinderen! Afgelopen vrijdag zijn ze met z’n allen uit protest niet naar school gegaan.. Volgende week komt er een gesprek met de directrice van Agape en de directeur van de school..

De jongste kinderen t/m 6 jaar gaan niet school. Zij zijn de hele dag aanwezig op Agape, ‘s morgens wordt er van 10.00 tot 13.00 door de vrijwilligers een soort ‘crèche’ gedraaid. Na de crèche wordt er met de kinderen gegeten en tandengepoetst. ‘s Middags is de enige keer dat de kinderen hun tandenpoetsen, de tandenborstels zien er erg oud en vies uit en iedereen gebruikt ze van elkaar! Ze slapen met vier a vijf man in een bed.

Op dit moment zijn er 49 kinderen in Agape in plaats van de gebruikelijke 25. Dat geeft misschien wel een idee van de grote van het probleem hier in ZA. Er zijn zoveel wezen, maar relatief weinig capaciteit in de weeshuizen en dan nog niet gesproken over de hulp vanuit de regering...

Afgelopen woensdag hebben we de directrice van Agape ontmoet, ook wel de huismoeder. Pamela is een erg lieve en gedreven vrouw, ze probeert het beste voor ‘haar’ kinderen te doen! Door gebrek aan tijd, geld en middelen is dit soms erg moeilijk.
Ze heeft ons wat kunnen vertellen over het werken hier, wat we kunnen verwachten en hoe een weekschema eruit zou kunnen zien.
Maar na een week werken zijn we er al achter dat de plannen en tijden elk moment kunnen veranderen…
Ook heeft ze het een en ander vertelde over de achtergronden van kinderen.
Een van de verhalen ging over Manas, Manas is zo’n kind waar iedereen gelijk zijn hart aan verliest! Zij is een jaar geleden voor een deur van een oude man gevonden. Hij heeft haar toen naar Agape gebracht. De moeder weet inmiddels dat ze bij Agape is maar mocht haar niet houden omdat haar nieuwe man haar niet wilde….-slik-

Dezelfde dag hebben we ook Zodwa ontmoet, de oprichtster van Agape. Ze is oud en heeft veel lichamelijke klachten, ze komt dus maar zelden op Agape. Heel speciaal om haar op de derde dag al te mogen ontmoeten!
Ze heeft ons veel over het ontstaan verteld. Met het weinige geld dat ze zelf toen had, kon ze net de huur betalen van een klein huisje waar ze wat kinderen opving, dankzij de hulp van iemand uit Engeland, is er een groot stuk grond gekocht waar nu Agape ligt!
Het is een gigantische vrouw, zowel van buiten als van binnen! Ik heb werkelijk nog nooit iemand gezien met zo'n groot hart! Een inspirerende vrouw die haar leven zou geven voor ieder kind. Haar leven bestaat uit het leven van anderen, en het weeshuis ook. In haar woorden "Agape is driven by the wheel of those who died of Aids"

Donderdag zijn we bij de voetbaltraining van de oudste jongens wezen kijken. Het stenen voetbalveld ligt midden in een township en 2 grote stenen dienen als doel! De 5 oudste jongens van Agape hebben dit voetbalteam een paar jaar geleden opgericht, het bestaat uit ruim 20 jongens afkomstig uit de townships! Ze trainen 5 keer per week en op zaterdag hebben ze een wedstrijd! Ze hebben geen trainer of coach maar doen alles zelf.. Wat een gemotiveerde en fanatieke jongens… en wat een ritme, als warming-up wordt en gedanst en gezongen…
Een super ervaring om hier een keer bij te mogen zijn!!

O... ik heb nog zo veel te vertellen, maar moet het deze keer even hier bij laten.
Volgende keer meer..

Veel liefs,
Yvette

Daar ben ik dan....

Sun, 06 Jan 08 19:59:32 +0100

Lieve mensen,

Dit is onze vijfde dag alweer! In mijn belevingswereld lijken het wel 5 weken!
Op www.yvencha.waarbenjij.nu zal ik in het kort proberen te beschrijven hoe ons leventje er op dit moment uitziet, zodat jullie een beetje kunnen meegenieten van al het moois hier!

Ook kan je mij bereiken op mijn afrikaanse nummer 0027713553790!

Ik hou jullie op de hoogte en lees met veel enthousiastme al jullie berichtjes! Bedankt!

Liefs!

NB. Foto's van de eerste week...
http://picasaweb.google.com/yvencha

5 days to go..

Wed, 26 Dec 07 17:36:27 +0100

Over iets minder dan een week zet ik mijn eerste stappen in een totaal ander land! Een land wat hier 9643 kilometer vandaan ligt, waar de zon eigenlijk altijd schijnt, waar stranden in overvloed zijn, waar officieel 11 talen worden gesproken, waar ruim 44 miljoen mensen wonen, waar nog steeds verschil wordt gemaakt tussen ‘blank en zwart’, waar je je tanden nog kunt laten trekken met een nijptang en zonder verdoving, waar meer mensen in Townships wonen dan in gewone huizen, waar AIDS en misdaad als een nationale crisis worden beschouwd, waar rand de munteenheid is, waar links wordt gereden, waar Nelson Mandela in 1918 werd geboren en waarvan wordt gezegd dat het een van de mooiste landen ter wereld is: Zuid-Afrika!

Een gedachte die een glimlach brengt en tegelijk gepaard gaat met gemengde gevoelens. De laatste weken veel met mijn eigen leventje bezig geweest; vrienden en familie even gedag zeggen onder genot van een drankje en/of hapje, leuke uitstapjes, afscheidsfeestjes, de feestdagen gevierd zowel op school als thuis enz.
Nu het allemaal zo dichtbij komt word ik mij echt bewust van mijn leventje hier! Zoveel lieve mensen om me heen, al die rijkdom, ik vind het vaak allemaal zo vanzelfsprekend! Raar eigenlijk dat zoiets je zo aan het denken kan zetten! Ik hoop dat ik daar wat voor de mensen kan doen maar ik leer nu al van de mensen daar!

Afgelopen weken ook veel met het project bezig geweest, weer heel veel leuke en spontane reacties gekregen! Hier zomaar een greep uit een aantal leuke gebeurtenissen/reacties:
- Van het weekend op een rommelmarkt in evenementenhal Rijswijk gestaan, de totale opbrengst hiervan was ruim €550,-!
- Zondag 16 december in het Sportpaleis in Alkmaar gestaan, waar we ook een kleine 200 euro hebben opgehaald!
Bij elkaar hebben we dus een bedrag opgehaald van €750,-!
- Ook even een speciale vermelding voor de politie haaglanden, nadat zij ons verhaal over het project hadden aangehoord waren zij zo lief om mij een bon van €60,- te besparen voor het rijden met een kapot licht!
- Op kindercentrum Jos en Fokko (kinderopvang DAK) heeft 3 weken een geldbak gestaan, hier zat totaal €80,-!
- Op de Pastoor van Arsschool een stukje aan de leerlingen verteld over het project. Van de school krijg ik nu een laptop om zo in contact te blijven met de leerlingen! En zij dus een beeld krijgen van het leven daar.
- Tijdens een teamuitje van SBO Merlijn besloten een paar collega’s mij te sponsoren door hun gekregen cadeaubonnen aan cadeautjes te besteden voor de kinderen van Agape! Hiervan is al het een en ander gekocht bij de Zeeman, waarna de Zeeman ook besloot om mee te helpen! En zo wat dingetjes gratis te geven!

Van te voren had ik het aantal reacties/donaties niet durven dromen, bedankt!!
Via mijn weblog zal ik jullie laten weten wat we met alle donaties gaan doen!

Voor nu wens ik jullie allemaal alvast een heel gelukkig nieuwjaar met heel veel mooie momenten!

Tot snel, dan vanuit een zonnig Afrika!
Liefs!

Ps: Bedankt voor alle leuke en lieve reacties op de site! Erg leuk om te lezen hoeveel mensen meeleven!

55 days to go..

Mon, 05 Nov 07 23:35:29 +0100

Nog maar 55 dagen en mijn reis gaat echt beginnen. De tijd gaat zo vliegensvlug voorbij! 28 augustus had ik een oriënterend gesprek met Yvette van Bemore en we besloten diezelfde dag nog de tickets te kopen! Nu is het al november en over iets minder dan 2 maanden ben ik aan het genieten van al het moois om mij heen!
Inmiddels de tickets ook binnen gekregen! We vertrekken 31 december om 13.20 en komen op 1 januari om 13.40 in Kaapstad aan! Beter kan het nieuwe jaar dus niet beginnen!

De voorbereidingen zijn nu ook in volle gang! Morgen een internationaal rijbewijs aanvragen en naar de GGD in verband met alle inentingen. Dat is iets minder, maar ja, je moet er wat voor over hebben. De backpackerstas is inmiddels ook al binnen en de verzekeringen zijn geregeld!

Ik had jullie middels een e-mail gevraagd om mij te helpen!!
Sinds dat moment ontvang ik heel veel lieve en spontane reacties .......... en de donaties beginnen binnen te stromen! Bedankt!
Je kan nog steeds geld overmaken op de volgende rekeningnummers:
3608447 tnv Y.Kooij te Den Haag of
121774228 tnv Stichting Be-More te Nijmegen, ovv Yvette Kooij/Agape
Zoals ik al vele van jullie heb laten weten, zal ik er voor zorgen dat jullie donaties goed terecht zullen komen.

Ik vind het best een beetje spannend zo’n lange tijd ver weg in zo’n totaal ander land maar ik weet zeker dat het een geweldige ervaring wordt! Laatst heb ik een boekje gekregen waarin stond: Als je het kunt dromen, kun je het ook doen! En dat is dan ook wat ik, samen met Charissa, ga doen. Doen waar ik al een tijdje van droom…

Ik hou jullie op de hoogte!
Liefs!

Sponsoren gezocht!

Sat, 29 Sep 07 18:51:20 +0200

Lieve allemaal,

Mijn eerste berichtje op mijn weblog!
Eind december is het eindelijk zo ver, ik ga naar Zuid-Afrika! Een deel van mijn tijd daar ga ik als vrijwilliger bij Agape Child Care Center werken. De organisatie waar ik vrijwilligerswerk voor zal gaan doen is Be More (www.bemore.nl). Een van de projecten die Be More ondersteunt is het Agape Child Care Center. Dit is een tehuis dat onderdak biedt aan zo’n 40 a 45 kinderen waarvan de ouders zijn overleden of niet meer voor de kinderen kunnen zorgen, meestal door de gevolgen van HIV/AIDS. Een heel mooi filmpje gemaakt door TV Gelderland over het project Agape is te zien op http://www.be-more.nl/be-more/newsitems/ni000167.html

Ik hoop in deze periode echt wat te kunnen betekenen voor de kinderen en daarom doe ik een beroep op jullie... ik ben namelijk op zoek naar sponsoren voor het project!
Elke bijdrage (hoe klein of groot ook) is welkom!!!
Het geld kan je storten op de volgende rekeningnummers:
3608447 tnv Y.Kooij te Den Haag, ovv Agape of
121774228 tnv Stichting Be-More te Nijmegen, ovv Yvette Kooij/Agape

Ik heb er erg veel zin! En ik hoop door jullie bijdrage meer te kunnen geven dan alleen mijn persoonlijke hulp!